Przetłumaczyłem w całości artykuł Ronalda Bleier(a) widząc w nim wiele spraw które nie sądzę że potrafiłbym przedstawić lepiej. Artykuł jest dosyć stary ale nie stracił na aktualności.
Ronald Bleier jest Żydem którego poniższy artykuł mógłby postawić w towarzystwie rodzaju Alfreda Lilienthala, Noam Chomskyego, Israela Shahaka, Finkelsteina, Israela Shamira i wielu innych, u których odpowiednie dozy pobranej wiedzy jesziwa, zaobserwowanych zjawisk oraz własnej inteligencji stworzyły materiał w rodzaju prochu strzelniczego, którego Żydzi nie chcą trzymać pod własnym dachem. Z drugiej strony, ponieważ historia nie jest wszystkim obca a pamięć nawet w ramach jednego pokolenia jest lepsza niż by sobie tego życzono nie-Żydzi maja podstawy do tego żeby być nieufnymi. Jest to sytuacja która prowadzi do tego, że dopiero po jakimś czasie można stawiać pomniki, - np. Hitlerowi w Izraelu za uratowanie Judaizmu przed rozpłynięciem się w nicość i stworzenie państwa Izrael, chrześcijanom za rozpowszechnienie na całym świecie wieści o Judaiźmie a ostatnio nawet jego intensywne propagowanie, lub temu rodzajowi lilienthali czy szahaków, którzy narażając się mocno swojej nacji nawołują ją do opamiętania się.

Zjawisko michnicyzmu we współczesnych nam czasach, sadze, że jest w Polsce znane. Mniej znane w ogóle jest to, że jest wielu indywidualnych Żydów i całych żydowskich organizacji potępiających Syjonizm w bardzo ostry sposób. Plakaty, artykuły w prasie izraelskiej łącznie z transparentami na których ubierają swoich rządowych oficjałów hitlerowskie mundury jest wyrazem dezaprobaty i zjawiskiem prawie codziennym w Izraelu. Jednak daleko większym toboo wśród Żydów jest krytyka żydowskiej siły i jej oddziaływania niż krytyka polityki Izraela, czy nawet wołanie o zlikwidowanie państwa Izrael. Oczywiście nie-Żydzi szczególnie ci na „stołkach” są tak już wytresowani że na cos takiego czy na jakąkolwiek krytykę nie odważyliby się.
W czasie kiedy w Izraelu i na świecie nie ustają protesty przeciwko polityce Izraela i ostra krytyka rządu Izraela łącznie z krytyką rządu USA, w Polsce, która jest na drodze do „prawdziwej” demokracji jest inaczej. Prokurator w Sądzie Okręgowym w Białymstoku , Wojciech Michalczuk zażądał 2 i jednego roku kary bez zawieszenia dla dwóch oskarżonych, których policji udało się zidentyfikować, za udział w proteście w obecności Ambasadora Izraela Szewacha Weissa. Protest trwał bardzo krótko w formie gwizdów oraz pokazania transparentu z napisem „Abasador morderców”, „Stop żydowskim interesom”. „Nic nie mówili, nie krzyczeli, tylko głośno gwizdali. Po minucie przez nikogo nie zatrzymywani wyszli” – napisała Gazeta Wyborcza” (12.12.03).
Prokurator Michalczuk stwierdził: - „Można głosić swoje ideologie, ale muszą być poszanowane pewne granice, także te prawne.” Granice „prawne” skundlenia się Prokuratora Michalczuka wydają się jednak być nieograniczonymi.
W Izraelu jeśli za tego rodzaju protesty wsadzanoby do wiezienia, duży procent obywateli Izraela bylby już za kratkami, nie mówiąc już o znacznie wyższej liczbie w USA.

Tytuł artykułu Bleiera wskazuje na ograniczony zakres tematu. Trudno mi dociekać dlaczego Bleier, obserwując w szerokim kącie widzenia, ograniczył zbieżność tylko do USA i Izraela.
Przeprowadzenie wydarzenia takiej magnitudy jak zamordowanie Prezydenta USA i jego brata oraz pozostawienie tego bez winnych (do tego to sprowadziło się) nie mówiąc już o George Kennedym nie mogło być osiągnięte bez splatających się wspólnych interesów które są ponad państwowe. Przeprowadzenie wydarzenia takiej magnitudy jak sprawa zawalenia się wieżowców WTC w Nowym Yorku i sukces w przekonaniu społeczeństwa o tym że był to wyczyn jakiejś organizacji muzułmańskiej nie byłby możliwy bez współdziałania w realizacji wspólnych interesów wewnątrz państwi kierowanych przez nie najbardziej wyspecjalizowanych służb specjalnych nie tylko USA i Izraela.

Zastanawianie się nad tym czy pies macha ogonem czy ogon psem jest potrzebne, ale nie zauważanie tego kto, jak i przy pomocy czego macha jednym i drugim jest wynikiem przytępionego wzroku lub obawą przed coraz bardziej specjalizującymi się mackami o zasięgu ponad państwowym.

"Jeśli ta partia wojny da rade urzeczywistnić wojnę permanentną może to znaczyć ustanowienie permanentnych władców i koniec demokracji i koniec republiki." - pisze Bleier. Kim mają być ci władcy Bleier nie mówi.

Być może, że opanują siłą Ameryki pół świata, na razie, ale wcale to nie znaczy że władzę będą posiadać Amerykanie. Może to się jednak tak nazywać do jakiegoś czasu.

Wojciech Właźliński
11.XII.03>

Aktywista Ali Abunimah wymienia trzy możliwości w których Izrael mógłby zyskać na wojnie w Iraku. Pierwsza, wyeliminowałoby Irak jako potencjalnego rywala. Druga; dzięki spotęgowaniu istniejących już głębokich animozji pomiędzy Arabami a amerykańskim społeczeństwem" wojna w Iraku (byłaby) dobrą rzeczą dla Izraela. Trzecia wojna U.S. z Irakiem mogłaby dać rządowi Ariela Sharona zasłonę do eskalacji miażdżących sił przeciwko Palestyńczykom łącznie nawet z być może masowym wyrzucaniem Palestyńczyków z okupowanych terenów. ("Tesknota do IV Wojny Światowej: Izraelskio- Irackie koneksje" 3 październik, 2000. "Elektroniczna Intifada." "Yearning for World War IV: The Israeli-Iraq connection," October 3, 2000, The Electronic Intifada)

Główne osoby w administracji Busha są udokumentowanymi poplecznikami Izraela i stronnikami zmiany reżimu w Iraku, wśród nich: Vice Prezydent Dick Cheney, Secretary of Defense, Donald Rumsfeld, Deputy Secretary of Defense Paul Wolfowitz, Undersecretary of Defense for Policy, Doug Feith, Under Secretary, Arms Control and International Security, John R. Bolton, senior director on Middle Eastern affairs on the National Security Council, Eliot Abrams.

Te i inne osoby w administracji są promotorami izraelskiej partii Likud oraz superjestrzębiego premiera - Ariel Sharona. Bronią wycofania się z ustępstw jakie uczynił Izrael w ramach martwego już Oslo Accord (1993). W lipcu 2002 Sekretarz Obrony Rumsfeld publicznie odniósł się do "tak zwanych okupowanych terenów" i wyraził, że skoro Izrael wygrał je w czasie kiedy nalegał na sąsiadujące kraje do nie mieszania się w wojnę a wiec nie jest zobowiązany do ich zwrotu.

Wpadki 9/11 (WTC) dały jastrzebiom administracji "Pearl Harbor" co pozwoliło na zrealizowanie istniejących już od dawna żądań zmiany reżimu w Iraku. Tamte plany sięgają wstecz do neokonserwatystów, którzy propagowali konieczność usunięcia Saddama Huseina zaraz po pierwszej Wojnie w Zatoce (Gulf War). Wielu z tych konsewatystów było liberałami,

ktorzy zdryfowali na prawo kiedy Partia Demokratów przesunęła się w lewo do antywojennej McGovernite co spowodowało obawy o Izrael w wyniku takiej zmiany. Naukowiec z dziedziny polityki Benjamin Grinsberg przedstawil to w ten sposób: "Jednym głównym elementem, który wciągnął ich zdecydowanie w prawo było ich związanie z Izraelem ich wzrastająca frustracja w latach sześćdziesiątych w związku z Partią Demokratów która coraz więcej sprzeciwiała się amerykańskim militarnym przygotowaniom z równoczesnym rozbrajaniem racji Trzeciego Świata, (Prawa Palestyńskie). W czasach Reagana, prawicowych twardych antykomunistycznych przekonaniach w kierunku budowania militarnej siły i gotowość interweniowania militarnie i politycznie w sprawy innych państw, neokonserwatyści widzieli ruch gwarantujący bezpieczeństwo Izraela. (Stephan J.Sniegocki, także podobna analiza Buchanan)

Permanentna wojna: Osobny program U.S.

Dodatkową sprawą poza służeniem Izraelowi jest osobne ale zbieżne w interesach zainteresowanie U.S. w wywołanie wojny przeciwko Irakowi, mianowicie, propagowanie przez administrację Busza programu wojny permanentnej. Polityka wyprzedzania, administracji Busha, reprezentuje radykalne odstępstwo od przeszłości i zerwanie z nią. Nowa, National Security Strategy, ogłoszona we wrześniu 2002, wraz z zapierającym dech uzasadnieniem wyprzedzającej militarnej akcji reprezentuje rewolucyjne zerwanie z 50-cio letnią amerykańską polityką i podnosi kwestię wątpliwego zaangażowania rządu w sprawie bezpieczeństwa własnego kraju. Jest prawda, że U.S. były zaangażowane w wyprzedzającą militarną akcję w przeszłości, ale nigdy to nie było przyjętą zasada polityki, także nie było to tak głośno propagowane w warunkach szeroko widocznej opozycji. Jak już wielu zauważyło, wojna z Irakiem raczej sprowokuje nasilenie terroryzmu zamiast odstraszyć od niego i być może nawet sprowokuje następny w stylu 9/11 atak w Ameryce. Z tego i innych powodów sugeruje to przeświadczenie, że bezpieczeństwo Amerykanów nie jest sprawa priorytetu tego rządu. Widoczny brak zainteresowania w narodowe bezpieczeństwo może tłumaczyć prezydenckie weto dla $39 milionów dla Port Container Security i obcięcie więcej niż miliard z już przyznanej sumy na lokalną policję i straż ogniową, - wg. źródeł partii demokratycznej. 
( zobacz: http://www.house.government.appropriations_democrats/caughtonfilm.htm
Jak jest to możliwym, żeby rząd U.S. nie był zainteresowany a nawet antagonistycznie nastawiony do sprawy bezpieczeństwa swoich obywateli? Odpowiedzią jest, że Ameryka już żyje w Orwellowskim świecie w którym liderzy wiedzą, że następny w stylu 9/11 atak może bardzo dobrze popchnąć ich wewnętrzny program jak również międzynarodową ideę permanentnej wojny. W klimacie zemsty strachu że taki atak może nastąpić, następny Patriot Act, który już przeciekł do prasy, wyjawi listę priorytetów administracji Busha, które spotkają się z minimalną lub żadna wewnętrzną opozycją.
Jak zauważono powyżej, rdzeniem neokonserwatywnej filozofii jest przylgnięcie do amerykańskiej militarnej siły i pragnienia użycia siły jako głównej opcji. Pod przewodnictwem Prezydenta George W.Busha U.S. wypracowały sobie uwolnienie się z powściągliwości i wielokierunkowości i dąży do wojny za wojną. Dziennikarz New York Times Paul Krugman uznal, że wojna przeciwko Irakowi jest tylko "pilotażowym przedsięwzięciem" ( "Things to Come" 18 marzec 2003 ) Jeśli okoliczności pozwolą będą starać się wszcząć wojnę z Północną Koreą i Iranem - inne skrzydło osi diabła. Później poczynią starania w celu zmiany reżimu w niektórych lub wszystkich krajach - wrogach Izraela, łącznie z Syrią, Lebanonem i Libią. W drugim tygodniu wojny Rumsfeld skarżył się publicznie, że Syria wysłała do Iraku militarne materiały łącznie z noktowizorami, dając do zrozumienia, że atak na Syrię może być zwykłym naturalnym rozgałęzieniem wojny. Biały dom nie polemizował z tym stwierdzeniem.
Wygląda na to że kierujący rządem U.S. są przekonani w tym, że w sytuacji istnienia ogromnej militarnej siły U.S i braku przeciwstawnej siły U.S. może operować najbardziej efektywnie w atmosferze konfliktowej i anarchicznej polityki okresu George W.Busha. Jest to podobne do nie sprowokowanej agresji jaką świat obserwował w czasach Hitlera, Napoleona, Aleksandra Wielkiego i innych, którzy wkroczyli w świat z armia nie mającą sobie równej, czy nawet podobnej. Charakterystyczna cechą "orkiestry" Busha jest brutalny cynizm w porównywaniu Husseina do Hitlera kiedy to właśnie oni swoja siła, swoim zdeterminowaniem do wojny za wszelką cenę, swoim zagrożeniem dla światowego pokoju i bezpieczeństwa, najbardziej są upodobnieni do Hitlera.
Rząd U.S. jest zainteresowany wojną między innymi ponieważ daje mu ona możliwość użycia i testowania najbardziej technicznie zaawansowanych broni, łącznie z bronią nuklearną. Jeszcze od czasów administracji Reagana usiłowali odsunąć broń nuklearną ze strefy broni odstraszającej do strefy broni do faktycznego użycia. Obecna administracja przełamała już główne bariery administracyjne utrudniające taki transfer i otworzyła drogę do faktycznego jej użycia. Ogłosili, że w określonych okolicznościach użyją broń nuklearną nawet przeciwko krajom które jej nie posiadają. ( Zobacz: "U.S. obniżył barierę dla użycia szczytowej broni"- "The Nuclear Option in Iraq: The U.S. has lowered the bar for using the ultimate weapon," William M. Arkin, Los Angeles Times, 1.26.03 http://www.latimes.com/news/nationworld/nation/wire/la-op-arkin26jan26.story
Wmieszanie wojny permanentnej w program administracji Busha wykracza ponad intencje reorganizowania środkowego wschodu w celu przypodobania się Izraelowi. Logicznym celem tej polityki jest wojna z Rosją i Chinami które uważają za swoich potencjalnych rywali. Czyli, dążą do wojny przeciwko całemu światu. Chcą V W.Ś. po wygraniu III W.Ś przeciwko terroryzmowi i IV W.Ś. przeciwko islamskiemu militaryzmowi. Interesującym jest obserwacja do jakiego stopnia świat pozwoli na realizowanie ich celów. Noam Chomskey zauważył, że ich determinacja w kruszeniu wszystkiego co uważają za potencjalne zagrożenie dla mocy U.S. stanowi - "poważne zagrożenie" i może nawet prowadzić do - "zniszczenia żywych organizmów"("extinction of the species.") ("Deep Concerns, March 20, 2003, distributed over the internet by Znet.) Wyniszczenie rodzaju ludzkiego (human species) może być zbyt ambitnym planem nawet dla tych super jastrzębi, ale obawy Chomskyego sa poważnymi obawami. Zagrożenia ocieplenia globu, ograniczonych zasobów geologicznych i napięć politycznych jakie to generuje są wskaźnikami ogromnej presji na współczesną technologiczna cywilizację i recepta globalnej wojny reżimu Busha może tylko przyspieszyć nadejście dnia sądnego. Jest zupełnie widocznym, że plan wojny neokonserwatystów jest pełen sprzeczności i w ostatecznej sekwencji samobójczy, nie mówiąc już o tym że jest lekkomyślny i nieodpowiedzialny. Trzeba jednak zauważyć, że każdy polityczny program ma swoich zwycięzców i przegranych a naszym celem jest rozważenie konsekwencji jakie niesie za sobą program wojny permanentnej. Przede wszystkim, jest to wysoce obiecująca droga do re-elekcji i zdobycie permanentnej władzy. Tak jak podbudowywanie stopni do wojny z Irakiem dominowało wybory w 2002 tak teraz wojna z Irakiem kontynuuje spychanie na niewidoczna scenę wiele wewnętrznych i ekonomicznych spraw które w innych okolicznościach byłyby sprawami najwyższej wagi. Wojna dzieli opozycję i stawia ją na pozycję w której musi odpierać ataki. Co więcej, kiedy państwo jest w stanie wojny sprzyja to kultywowaniu wewnętrznego szowinistycznego planu prawicowców. Pękający już w szwach budżet na militarne sprawy został zatwierdzony z dobrymi podstawami na to że otrzyma więcej. Obserwujemy ograniczenia na sprawy socjalne, ogromne ulgi podatkowe dla najbogatszych, wykolejenie programu kontroli środowiska oraz atak na cywilna wolność. Jeśli ta partia wojny da rade urzeczywistnić wojnę permanentną może to znaczyć ustanowienie permanentnych władców i koniec demokracji i koniec republiki.

Wojna o ropę czy o imperializm? Nie zupełnie.

Historia pokazuje że w rzeczywistym świecie hegemonia nigdy nie była wygrywająca wielka strategią. Przyczyna jest prosta. Podstawowym celem państw w międzynarodowej polityce jest przeżycie i utrzymanie swojej niezależności. Kiedy jedno państwo staje się zbyt silne staje się hegemonem - brak równowagi siły na jego korzyść staje się zagrożeniem dla bezpieczeństwa wszystkich innych państw. Tak więc w całej historii międzynarodowej polityki, powstawanie potencjalnego hegemona zawsze prowokowało formowanie się przeciwnego sprzymierzenia innych państw. (Sniegoski, op. cit)