Podczas okupacji (1939-1945) hitlerowcy systematycznie i planowo realizowali przygotowany wczesniej program niszczenia polskiej kultury. Od poczatku starali sie wyeliminowac polskie szkolnictwo, bedace sercem kultury narodowej. Gubernator Generalnego Gubernatorstwa Hans Frank stwierdzil, ze Polacy nie potrzebuja uniwersytetow, ani nawet szkol srednich. Polska powinna zostac zamieniona w intelektualna pustynie. Niemcy, jako jedyni okupanci w dziejach tysiacletniej historii panstwa polskiego odmowili Polakom prawa do nauki w szkolach srednich i wyzszych. Po zaanektowaniu przez hitlerowcow ziem polskich, sporo szkol nie zostalo w ogole otworzonych. Budynki zostaly zamienione na urzedy, posterunki, koszary i szpitale. Tylko na terenie Generalnego Gubernatorstwa w 1941 roku dzialalo niewiele wiecej niz 50 procent szkol czynnych przed wybuchem wojny. W samej Warszawie w 1938 roku funkcjonowalo 380 szkol powszechnych, a trzy lata pozniej tylko 175. Na zagarnietych przez Niemcow terenach polskie dzieci rozpoczynaly prace zarobkowa w wieku 12 lat, a czesto zdarzalo sie, ze nawet i w wieku 10 lat. W szkolach zas poddawane byly procesowi germanizacji. Niemieccy nauczyciele dbali tylko o to, by polskie dzieci posiadly znajomosc j. niemieckiego w stopniu wystarczajacym na zrozumienie otrzymywanych polecen i rozkazow.